5 listopada 1912 r. otwarto 7,7-kilometrowe przedłużenie do Kalkberge (od 1934 r. część Rüdersdorfu). Początkowo niezależny system tramwajowy w Kalkberge zakupił trzy kolejne lokomotywy, a odcinek między Friedrichshagen i Schöneiche obsługiwany był wspólnie z Schöneiche. Ponieważ lokomotywy benzenowe miały trudności z pokonywaniem wzniesień w Kalkberge, całą trasę poddano elektryfikacji i otwarto ponownie 30 maja 1914 r. Po elektryfikacji eksploatowano pięć czteroosiowych wagonów silnikowych (Lindner/AEG) napędzanych dwoma silnikami o mocy 40,4 kW i z wnętrzem wyposażonym w 30 miejsc siedzących i 17 stojących, a także dwie czteroosiowe i dwie dwuosiowe doczepy. Dalszy rozwój linii tramwajowej przerwał wybuch I wojny światowej.

Wzrastająca liczba mieszkańców oraz zwiększający się ruch turystyczny skłoniły przedsiębiorstwo do dobudowania w latach 1926–1928 drugiego toru na odcinku od Friedrichshagen do Schöneiche. Zaraz po zakończeniu tych prac rozbudowano o drugi tor odcinki między przystankami Schillerstraße i Grätzwalde. Dzięki tym inwestycjom zwiększono częstotliwość kursowania do 20 minut i dostosowano rozkład do kursowania berlińskich tramwajów i S-Bahnu.