W publikacji Ensiklopedi Suku Bangsa di Indonesia wyróżniono następujące podgrupy: Togutil Biri-biri, Togutil Lina, Toguis, Togutil Modole, Togutil Dodaga. Posługują się własnymi dialektami języka tobelo, niekiedy rozpatrywanymi jako odrębny język. Ich powiązania językowe (zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne) nie zostały dobrze przebadane. Zachowują animistyczne wierzenia plemienne, choć niektórzy przyjęli chrześcijaństwo. Nazwę „Togutil” (Tugutil) uznają za obraźliwą (jedynie niektórzy ją akceptują), a sami określają się jako o fongana ma nyawa lub o hongana ma nyawa („ludzie lasu”), w opozycji do o berera ma nyawa („ludzie wsi”). Być może nazwa „Togutil” wywodzi się od nazwy regionu (To-gutuli), który według legendy miał być położony pomiędzy miastem Tobelo a Kao, lub od słowa gutili („brudny”). Nazwie „Togutil” przypisuje się negatywne konotacje związane z zacofaniem.
Prowadzą nomadyczny tryb życia. Ich głównym zajęciem jest polowanie na dużą zwierzynę (jelenie, dziki);