W 1945 przystąpiła do Związku Polskich Artystów i Plastyków. Należała do założycielek Pracowni Doświadczalnej Tkactwa Artystycznego Związku Polskich Artystów Plastyków w Warszawie, na potrzeby której udostępniła pomieszczenia w swoim domu na Bielanach oraz własne urządzenia warsztatowe. Od powstania pracowni w 1951 do 1965 pełniła funkcję jej oficjalnej kierowniczki.
Uczestniczyła w pierwszych pięciu edycjach Międzynarodowego Biennale TapiseriiTaką polską nazwę konsekwentnie stosuje w swoich publikacjach Irena Huml. w Lozannie. Imprezy te doprowadziły do ukształtowania się stylu w tkaninie artystycznej noszącego miano polskiej szkoły tkaniny. Na pierwszej edycji w 1962 wystawiała – podobnie jak Krystyna Wojtyna-Drouet – poza Muzeum Kantonalnym, niezależnie od oficjalnej polskiej reprezentacji. Dzieła polskich artystów zdobyły duże uznanie, zapoczątkowując modę na polską tkaninę artystyczną, dowodem której – zdaniem Ireny Huml – były m.in. nagrody dla polskich artystów w 1962 w konkursie Instytutu Projektowania Wnętrz (American Institute of Interior Designers) w Chicago, w tym złoty medal dla Marii Łaszkiewicz za tkaninę dekoracyjną.