Wykonawcami większości kamiennych dekoracji w kościele byli Benedetto Saliba i Antonio Fabri, zaś elementami drewnianymi upiększył świątynię Lorenzo Magri. Obraz w ołtarzu Dziewica Maryja z Dzieciątkiem stał się obiektem kultu, w 1744 otoczony był licznymi ex-voto.

Kolejne trzęsienia ziemi poważnie naruszały konstrukcję kościoła: w 1743, w 1757 musiano odbudować latarnię na kopule, w 1780 pojawiło się duże pęknięcie muru, kolejny kataklizm w 1856 wymusił następne naprawy.

Kiedy papież Leon XIII proklamował wiek XX „wiekiem Odkupiciela”, zdecydowano zamówienie dużego posągu Zbawiciela i postawienie go na kopule kościoła. Wykonawcą statuy z brązu została rzymska firma Rosa Zanizio Cia. 22 września 1901 wysoka na 4,57 m statua umieszczona została, po uprzednim rozebraniu latarni, na szczycie kopuły. Niestety umiejscowienie jej tam spowodowało osłabienie konstrukcji kopuły. Kolejne trzęsienie ziemi 18 września 1923 przyniosło poważne jej pęknięcie. Poczyniono pewne prace naprawcze, lecz biskup Maurus Caruana zdecydował o zamknięciu kościoła. Z obawy przed upadkiem posągu, co spowodowałoby jeszcze poważniejsze szkody, we wrześniu 1935 usunięto go ze szczytu świątyni i umieszczono na postumencie, obok drogi do niej prowadzącej.