os.), obfitość pożyczek słownikowych z innych języków (jawajskiego, sundajskiego, balijskiego, holenderskiego, portugalskiego i chińskiego). Standardowym afiksom czasownikowym -kan i -i odpowiada pojedynczy sufiks -in, jest to cecha zaczerpnięta z języka balijskiego. Wpływy jawajskie w betawi są silnie zaznaczone i sięgają aspektów składni, morfologii, fonologii i leksyki; wiele tych elementów zostało zaczerpniętych przez potoczny język stolicy. Mimo to istnieją duże różnice słownikowe między betawi a dżakarckim indonezyjskim.
Lokalnie jest określany różnymi nazwami, wśród których są m.in.: bahasa Melayu („język malajski”), bahasa Jakarta („język dżakarcki”), bahasa Betawi („język betawi”), Melayu Kasar („niekulturalny malajski”), Melayu Dèsa („wiejski malajski”). Inne odnotowane nazwy to: Melayu Betawi („malajski betawi”), Melayu Jakarte/Jakarta („malajski dżakarcki”), Omong Djakarta („mowa dżakarcka”).
Według jednej z propozycji (B. Nothofer) malajski betawi jest spokrewniony z malajskim wyspy Bangka, który miałby być dla niego językiem źródłowym. Niemniej mnogość zapożyczeń z różnych źródeł utrudnia badanie historii i związków zewnętrznych tego języka.