Dywizja została wzmocniona przez 7 Brygadę Zmotoryzowaną i 4 Brygadę Pancerną z 7 Dywizji Pancernej, które chroniły 8 Armię przed manewrem flankującym wokół otwartej południowej pustyni. Jednostki pancerne straciły prawie wszystkie swoje czołgi pod Gazalą, ale otrzymały zamienniki, dzięki czemu ich liczba wzrosła do 159 pojazdów, w tym 60 amerykańskich czołgów M3 Grant z działami kal. 75 mm.
Między korpusami znajdowała się równina otoczona skarpami, na której ułożono wąskie pole minowe, osłaniane przez grupy bojowe Gleecol i Leathercol z indyjskiej 29 Brygady Piechoty. Każda z tych grup miała dwa plutony piechoty i oddział artyleryjski. Wykluczające się wzajemnie rozkazy doprowadziły do zamieszania wśród dowódców alianckich. Siły alianckie musiały zaatakować wojska Osi z flanki i zadać im jak najwięcej strat, ale nie mogły ryzykować otoczenia i zniszczenia. W Mersa Matruh jednostki 8 Armii były znacznie silniejsze niż ścigające ich oddziały Afrika Korps, ale skuteczność działań aliantów została zmniejszona przez postawione im sprzeczne cele. Koordynacja sił alianckich była niewielka, a komunikacja na poziomie korpusu słaba.