Bez ciśnienia fotonowo-barionowego jedyną siłą działającą na bariony była grawitacja. W rezultacie bariony i ciemna materia uformowała nadgęstości zarówno w pierwotnym centrum zaburzeń, jak i na obrzeżach wspomnianej skorupy. Te fluktuacje gęstości stanowią zalążki struktur, z których mogły powstać galaktyki. W związku z tym można się spodziewać statystycznie większej liczby par galaktyk w odległości odpowiadającej horyzontowi dźwiękowemu niż w innych odległościach. Każde takie zaburzenie we wczesnym Wszechświecie dało początek jakiejś fali, więc Wszechświat powinien zawierać wiele nakładających się na siebie fal – podobnie jak fale na powierzchni wody po wrzuceniu wielu kamieni do stawu. Choć nie da się tego zaobserwować „gołym okiem”, efekt ten można wykryć statystycznie, analizując rozkład galaktyk.

Przypisy

Kategoria:Bariony Kategoria:Kosmologia fizyczna