Skutki widoczne są również w macierzy pozakomórkowej w skórze właściwej, gdzie następuje obniżenie fibrylin, pre-kolagenu 1 i glikozaminoglikanów. Co więcej, pojawia się stres oksydacyjny, oraz nagromadzenie p53, białka odpowiedzialnego za zaprogramowaną śmierć komórki, wytwarzają się też cząsteczki zapalne i uszkodzenia komórek DNA. Badania in vitro uwydatniły, że codzienna ekspozycja na promienie słoneczne prowadzi do zwiększonej ekspresji genów związanych ze stresem oksydacyjnym, stanem zapalnym i zerwaniem włókien kolagenu w dwóch warstwach skóry, naskórku i skórze właściwej. Większość z tych objawów pojawia się po zaledwie dziewięciu ekspozycjach, choć nie wywołują one rumienia, a dawka odpowiada 5 proc. światła UV, jaką otrzymać można w dowolny dzień kwietnia w Paryżu. Wyniki tych badań uwydatniają wpływ przewlekłej ekspozycji na nieekstremalne dawki promieni UV, i wykazują, że nawet w przypadku braku widocznych oznak reakcji na powierzchni skóry, to ekspozycja ta prowadzi do klinicznych i biologicznych zmian w naskórku i skórze właściwej. Promienie UV wpływają na zdecydowaną większość zaobserwowanych efektów biologicznych będąc główną przyczyną „cichego starzenia się skóry”.

Wpływ ekspozomu na trądzik