To by ich zniszczyło. Wstyd byłby dla nich zbyt wielki. Nie mogliby sami ze sobą żyć. Tak mi przykro. Jestem okropnym synem. Szkoda, że mama nie dokonała aborcji. Niszczę wszystko, czego dotknę. Nie mogę jeść. Nie mogę spać. Nie zasługiwałem na nich. To byli wspaniali ludzie. To nie ich wina ani wina jakiejkolwiek osoby, organizacji ani programu telewizyjnego. Moja głowa po prostu nie działa poprawnie. Przeklęte GŁOSY w mojej głowie. Chcę umrzeć. Chcę zniknąć. Ale muszę zabijać ludzi. Nie wiem dlaczego. Tak mi przykro! Dlaczego Bóg mi to zrobił? Nigdy nie byłem szczęśliwy. Chciałbym być szczęśliwy. Chciałbym sprawić, by moja matka była dumna. Jestem niczym! Tak bardzo starałem się znaleźć szczęście. Ale znasz mnie, ja nienawidzę wszystkiego. Nie mam innego wyjścia. Czym się stałem? Tak mi przykro. Według Petera Langmana, Kip odziedziczył genetyczną predyspozycję do choroby psychicznej po obu rodzicach – po obu stronach rodziny u jej, nieżyjących już w momencie ataku Kipa, członków miały występować ciężkie schorzenia psychiczne, najczęściej o charakterze psychotycznym.