Mają jaskrawą szkarłatną barwę, a ich białawe końcówki sięgają 10–12 cm za ogon. Wyróżnia je sztywność i wygięty kształt, który utrzymuje się niezależnie od przyjmowanej przez ptaka pozycji. Tęczówka jest czerwonobrązowa (nie żółta jak u większości cudowronek Paradisaea), dziób – żółty (u większości innych przedstawicieli rodzaju jest szaroniebieski), nogi – niebieskawoszare.
Samica ma przód głowy i gardło ciemnobrązowe (czekoladowobrązowe). Tylna część ciemienia i kark płowożółte. Wierzchnie partie ciała ciemnobrązowe. Pokrywy skrzydłowe wyróżniają szerokie płowożółte obrzeżenia. W górnej części piersi żółte pióra układają się w kształt przepaski, która łączy się z płowożółtym obszarem z tyłu głowy. Środkowa para sterówek ma węższy i bardziej zaostrzony kształt. Wygląd osobników młodocianych w naturze jest nieznany.
Zasięg występowania Cudowronki czerwone występują na wyspach u wybrzeża północno-zachodniej Nowej Gwinei, na których są jedynymi przedstawicielami rodzaju Paradisaea. Ich zasięg występowania według szacunków BirdLife International zajmuje około 9,4 tys. km².