Władysław Szefler (ur. 7 kwietnia 1912 w Grudusku, zm. 3 maja 2004 w Warszawie) – polski działacz harcerski, oficer Armii Krajowej, nauczyciel, w młodości lekkoatleta, specjalizujący się w biegach sprinterskich i skoku w dal.
Życiorys Ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie im. Stanisława Żółkiewskiego w Mławie (1934). W latach 1935–1936 odbył jednoroczną służbę wojskową, jako uczeń Dywizyjnego Kursu Podchorążych Rezerwy 8 DP przy 13 pp w Pułtusku. W 1939 ukończył studia na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1957 na Wydziale Historycznym UW, uzyskując stopień magistra historii.
Odnosił sukcesy jako lekkoatleta. Reprezentował barwy Warszawianki (1935–1939). Był mistrzem Polski w sztafecie 4 × 400 metrów w 1936, wicemistrzem w tej konkurencji w 1939 oraz brązowym medalistą w biegu na 400 metrów w 1937. Zajął również 4. miejsce w skoku w dal w 1939.
Do wybuchu II wojny światowej pracował jako nauczyciel w Rembertowie. Od 1938 działał w Związku Harcerstwa Polskiego jako zastępca hufcowego Hufca Rembertów. W lipcu i sierpniu 1939 organizował obóz harcerski we Francji dla młodzieży polskiej. Na wieść o wybuchu wojny powrócił do kraju 10 września i wstąpił do 44 Pułku Piechoty w Równem. Dostał się do niewoli radzieckiej, z której udało mu się zbiec.