W 1901 na przeliczony układ „Trockenberg” nałożono dodatkową sieć układu współrzędnych prostokątnych dla potrzeb górno- i dolnośląskiego górnictwa, zwanego suchogórskim. Według niego sporządzano mapy wszystkich kopalń pruskiej prowincji śląskiej, a potem również wschodniej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego.

Część pruskiej sieci przejęła Polska w 1922 i przystosowała do potrzeb geodezyjnych polskiego górnictwa. Dopiero w latach 1947–1950 zaczęto prace nad przeliczaniem układu „Sucha Góra” na opracowany w latach 1929–1936 układ „Borowa Góra” (z punktem zerowym w Borowej Górze), zintensyfikowane od 1958, lecz wkrótce przerwane. Układ „Sucha Góra” został wyparty w latach 60. XX wieku częściowo przez układ „Borowa Góra” oraz przez zaadaptowany radziecki układ „1942” z punktem zerowym w rosyjskim Pułkowie (wprowadzany od 1953), którym do połowy lat 80. XX wieku zastąpiono wszystkie poprzednie systemy. Jedynie w górnictwie układ „Sucha Góra” był używany do 2000.