Po powrocie do Poznania włączył się w działania zbrojne powstania wielkopolskiego w ramach Grupy Komendy Miasta dowodzonej przez Stanisława Nogaja. 27 stycznia 1919 wstąpił na ochotnika do 1. kompanii I Batalionu Saperów Wielkopolskich i walczył na froncie północnym, m.in. bitwie pod Rynarzewem, gdzie granat zgruchotał mu karabin w dłoni. Za udział w tych walkach otrzymał order Virtuti Militari V klasy. Po wyleczeniu ran walczył w wojnie z bolszewikami. 10 lipca 1921 został zwolniony z wojska w stopniu kaprala.
Z uwagi na panujące wówczas w Polsce bezrobocie wyjechał do pracy do Francji, skąd wrócił do Poznania w 1927. Podjął tu pracę biurową w Miejskich Zakładach Siły Światła i Wody.
W 1939 został wraz z rodziną wywieziony przez okupanta niemieckiego do obozu przesiedleńczego na Głównej, ale 18 listopada 1939 został z niego zwolniony pod naciskiem byłego pracodawcy i przywrócony na poprzednie stanowisko. Jego dom na Starołęce (ul. Starołęcka 33) został zrabowany przez okupacyjne władze niemieckie. Rodzina mieszkała kątem u znajomych na ul. Starołęckiej 47. Przez trzy dni był też brutalnie przesłuchiwany przez gestapo w Domu Żołnierza, ponieważ naraził się dyrektorowi zakładu, w którym pracował w rozmowie telefonicznej.