Jan Donimirski h. Brochwicz (ur. 15 września 1898 w Tylicach, zm. 1974 w Oświęcimiu) – polski rolnik i ziemianin, porucznik kawalerii rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Bolesława Donimirskiego h. Brochwicz (1871–1931) i Zofii z Działowskich h. Prawdzic (1876–1945). Był bratem Jerzego Mariana, Marii (ur. 1899), Haliny (ur. 1901) i Zofii (1904–1985).

W 1916 zdał egzamin maturalny w szkoły średniej w Berlinie. W styczniu 1917 został wcielony do niemieckiego 4 pułku strzelców konnych i w jego szeregach walczył na frontach I wojny światowej. W marcu 1919, po zwolnieniu z wojska, włączył się do organizowania Straży Obywatelskiej na terenie powiatu grudziądzkiego.

W sierpniu tego roku wstąpił do Wojska Wielkopolskiego i otrzymał przydział do 3 pułku ułanów wielkopolskich. Brał udział w rewindykacji Pomorza. W wojnie polsko bolszewickiej mianowany podporucznikiem i odkomenderowany do sztabu 7 Brygady Jazdy na stanowisko oficera ordynansowego. Wyróżnił się w bitwie pod Zółtańcami i za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.