okres ten stopniowo zwiększał się do ponad tygodnia. W 1937 Gibbon opublikował swoje eksperymentalne doświadczenia z użyciem sztucznego płucoserca. Gdy kontynuował badania po II wojnie światowej, podczas której służył w Azji Południowo-Wschodniej, student medycyny skontaktował się z prezesem IBM i inżynierem Thomasem J. Watsonem w 1946, który w ciągu następnych siedmiu lat, wraz z pięcioma innymi inżynierami, pomógł Gibbonowi zbudować sztuczne płucoserce. Podczas pierwszej operacji z jej użyciem 11-miesięczny pacjent zmarł, ale już 6 maja 1953 wykazał użyteczność swojej maszyny podczas udanej operacji zamknięcia ubytku w przegrodzie międzyprzedsionkowej u 18-letniej pacjentkiJohn H. Gibbon Jr.: The Development of the Heart-Lung Apparatus. In: The American Journal of Surgery 1978, 135: S. 608–619, . Nie mógł jednak powtórzyć tego sukcesu i początkowo nie chciał opublikować go jako pojedynczego przypadku. Sztuczne płucoserce po ulepszeniach i zastosowaniu odpowiednich procedur, w szczególności przez Johna Webstera Kirklina w Mayo Clinic w połowie lat 50. XX wieku, jest obecnie rutynowo używane w salach operacyjnych, przede wszystkim podczas operacji na otwartym sercu.
Był wielokrotnym doktorem honoris causa, między innymi: Uniwersytetu w Princeton, Uniwersytetu Stanu Nowy Jork w Buffalo i Uniwersytetu Pensylwanii.