Odwłok ma widoczne sternity (wentryty) stożkowate, a ostatni z nich o zwężonym, ostro wystającym szczycie i gęsto punktowanej, ale nieziarenkowanej powierzchni. Ósmy segment odwłoka samicy ma beleczkę na sternicie sześciokrotnie dłuższą niż na tergicie. Narządy rozrodcze samicy cechują się beleczkami podporowymi dziewięć razy dłuższymi od płytek genitalnych. Pokładełko jest silnie wydłużone i słabo zesklerotyzowane. Samiec ma edeagus 3,5 raza dłuższy od fallobazy, grzbietobrzusznie spłaszczony, o płacie środkowym (prąciu) u szczytu rozdwojonym. Endofallus jest wydłużony i pokryty drobnymi kolcami. Paramery są nieprzyrośnięte do płytki wentralnej, smukłe, silnie zwężone w częściach wierzchołkowych, porośnięte krótkimi szczecinkami.

Stadia rozwojowe Trójpazurkowiec Larwą pierwszego stadium jest trójpazurkowiec. Ma wydłużone, prawie walcowate, ale lekko spłaszczone ciało długości od 1 do 1,3 mm, pokryte słabo zesklerotyzowanym, białawym (żółtawym na przedzie głowy) oskórkiem. Głowa jest znacznie dłuższa niż szeroka, głęboko wciągnięta w wyraźnie szerszy od niej przedtułów. Na jej przednim końcu osadzone są smukłe żuwaczki z trzema parami ząbków, z których te wierzchołkowe są wyraźnie silniejsze od pozostałych. Umieszczone na bokach czułki są dwuczłonowe – szerszy człon nasadowy ma stożkowaty narząd zmysłowy.