Na pocz. XX w. społeczność Pagu zamieszkiwała cztery miejscowości (Lelesen, Gayok, Malifut i Wangeotak). Kolejne wsie zaczęły powstawać dopiero w latach 50. We wsi Gayok, dość oddalonej od wybrzeża, język pagu zachował się w stosunkowo powszechnym użyciu. Według nowszych danych (2020) osoby z grupy etnicznej Pagu zamieszkują trzynaście rozproszonych wsi na Halmaherze (kabupaten Halmahera Utara), wchodząc w kontakt z różnymi grupami ludności.
Pierwsze dane leksykalne nt. języka pagu opublikował A. Hueting w 1908 r., wyróżniając warianty „isam” i „tololiku”. Późniejsze materiały pochodzą z 1916 r. – są to lista słownictwa i zbiór tekstów (z tłumaczeniami). W II poł. XX w. pojawiły się kolejne prace autorstwa S.G. Wimbish. Na pocz. XXI w. starania na rzecz dokumentacji i rewitalizacji języka podjęli badacze związani z Lembaga Ilmu Pengetahuan Indonesia. Dostępne materiały obejmują opis sytuacji językowej (Vitalitas bahasa Pagu, 2012), słownik (Kamus Pagu-Indonesia-Inggris, 2014, 2023) oraz opracowanie gramatyczne (A descriptive grammar of the Pagu language, 2018).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Języki północnohalmaherskie Kategoria:Języki zagrożone w Indonezji