Dzieli się na trzy/cztery dialekty: abun ji /l/, abun ji /r/ (dwa warianty południowe, wyróżniane na podstawie używanej głoski), abun ye, abun tat. Ich nazwy, używane przez samych tubylców, pochodzą od form zaimka 1. os. lp. Alternatywne nazwy dialektów abun ji i abun tat to kolejno „madik” i „karon pantai”. Nazwa „madik” została nadana przez użytkowników języka moi, a „karon” to pejoratywne określenie spopularyzowane przez lud Biak. Niegdyś wyróżniano odrębne języki madik i karon pantai, ale w nowszej literaturze zarzucono tę praktykę. Wszystkie dialekty są do siebie zbliżone, przy czym poziom wzajemnej zrozumiałości spada wraz z rosnącą odległością geograficzną.
Jest językiem tonalnym. Niektóre cechy łączą go z językami austronezyjskimi (szyk wyrazów SVO, mało złożona morfologia). W zakresie struktury zdaniowej i słownictwa wykazuje pewne wpływy języka indonezyjskiego. Jednakże dość niewielka liczba użytkowników tego języka posługuje się sprawnie indonezyjskim. Dużą grupę pożyczek słownikowych tworzą wyrazy z języka biak. Pod względem leksykalnym jest najbliższy językowi maybrat (a w szczególności dialektowi karon dori).