W tym okresie prowadził badania nad zastosowaniem rodzimych smół drogowych, asfaltów i wapna w drogownictwie.
Po wkroczeniu wojsk radzieckich do Polski w 1939 r. został aresztowany w Janowej Dolinie i przewieziony do pracy w zakładzie chemicznym w Pietropawłowsku. Udało mu się dołączyć w 1942 r. do Armii Andersa i ewakuować do Persji. Pracował tam jako doradca techniczny i kierownik robót przy budowie dróg i lotnisk. W 1944 r. trafił przez Egipt do Anglii. W 1945 r. był delegatem docentów w Radzie Akademickich Szkół Technicznych w Londynie. Zorganizował i prowadził Wydział Chemiczny przy Radzie. Współpracował z brytyjskim instytutem drogowym i laboratoriami materiałowymi.
Powrócił do Polski w lipcu 1947 r. za namową Aleksandra GajkowiczaOsobistości 200-lecia Centralnej Administracji Drogowej - Włodzimierz Skalmowski. Otrzymał stopień docenta Wydziału Inżynierii Politechniki Warszawskiej. Prowadził wykłady z chemii oraz technologii materiałów budowlanych i drogowych. W marcu 1949 r. zorganizował i aż do emerytury kierował Katedrą Chemii i Technologii Materiałów Budowlanych. Była to pierwsza w powojennej Polsce placówka naukowa zajmująca się technologią materiałów budowlanych i nawierzchni drogowych. Do 1953 r. funkcjonowała ona na Wydziale Komunikacji, następnie - Budownictwa Przemysłowego, zaś od 1960 r.