Do wprowadzenia w życie decyzji kongresu w styczniu 1959 roku zdołano ukończyć budowę 7 egzemplarzy prototypowych i 20 maszyn seryjnych. Następne 27 pocisków znajdowało się na taśmach montażowych w różnym stopniu zaawansowani. Zachowane egzemplarze wykorzystano w pracach nad programem BOMARC. Użyto ich również jako latających celów. 13 listopada 1959 roku rozpoczęto projekt, którego celem było osiągnięcie w locie prędkości Ma=2,0 co udało się osiągnąć 10 grudnia tego samego roku.

Zobacz też P-5 (pocisk)

Bibliografia E.F. Rybak, Jerzy Gruszczyński, Amerykańskie pociski skrzydlate klasy „woda-woda” i „woda-ziemia”, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 10 (1999), s. 51–55, ISSN 1230-1655.

Kategoria:Amerykańska broń atomowa Kategoria:Morskie pociski rakietowe Kategoria:Vought