Ignacy Zieliński (ur. 8 lipca 1871 w Łańcucie, zm. 5 sierpnia 1955 w Krakowie) – lekarz, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w Łańcucie, w ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Andrzeja, woźnego c. k. Sądu Obwodowego w Rzeszowie, i Marii z Koberów. W 1889 ukończył naukę w gimnazjum z Rzeszowie i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Na ostatnim roku otrzymał stypendium wojskowe. W 1895 otrzymał dyplom doktora medycyny.

Zdjęcie z okresu 1895–1900|thumb 1 sierpnia 1895 został mianowany na stopień starszego lekarza (niem. Oberarzt) i przydzielony do Szpitala Garnizonowego Nr 14 we Lwowie. W następnym roku został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 13 w Złoczowie. 1 listopada 1897 został mianowany na stopień lekarza pułkowego 2. klasy (niem. Regimentsarzt 2. Klasse) i przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 8 w Czortkowie. Dwa lata później został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 1 w Czortkowie. W 1900 został mianowany na stopień lekarza pułkowego 1. klasy (niem. Regimentsarzt 1. Klasse). W 1903 został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 89 w Jarosławiu. W 1912 został przydzielony do pułkowej Komendy Okręgu Uzupełnień Gródek Jagielloński.