Karol Łopatkiewicz (ur. 26 lipca 1890 w Gliniku Polskim, zm. 27 grudnia 1952 w Krakowie) – oficer artylerii c. i k. armii i podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Marii z Garbacików. Studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. Działał w drużynach strzeleckich i „Sokole”.

Od 1914 zmobilizowany do c. i k. armii. Ranny podczas walk na frontach I wojny światowej. Jego oddziałem macierzystym był krakowski pułk artylerii fortecznej nr 2. W czasie służby w c. i k. armii został awansowany na kolejne stopnie w korpusie oficerów rezerwy artylerii fortecznej: podporucznika (1 września 1915) i porucznika (1 listopada 1917).

Od listopada 1918 w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego jako inwalida, początkowo walczył na froncie galicyjskim. Od lipca 1919 został skierowany do oddziałów artylerii w Rembertowie, gdzie był w składzie zespołu doświadczalnego. 25 maja 1920 w Rzeszowie przystąpił do organizacji 2. baterii 21 pułku artylerii polowej, a w sierpniu tego roku wyruszył na jej czele na wojnę z bolszewikami.