Żleb Orłowskiego tworzy naturalną granicę oddzielającą masywy Rysów i Niżnich Rysów. Jest skalisty, stromy i ma siedem progów, na tyle trudnych, że uprawiana jest na nich wspinaczka skalna. Swoim wyglądem i potęgą budzi zainteresowanie turystów, którzy usiłowali nim przejść. Kilkakrotnie zakończyło się to tragicznie. Żlebem Orłowskiego prowadzi droga wspinaczkowa dla taterników. Witold Henryk Paryski w swoim przewodniku podaje lakoniczny jej opis. Dokładniej drogę tę opisuje Władysław Cywiński w tomie 9 (Rysy) swojego przewodnika.
W kociołku pod najniższym progiem Żlebu Orłowskiego gromadzi się duża ilość śniegu, która zalega tak długo, że można by ją uznać za śnieżnik. Pomiędzy tym śniegiem a progiem żlebu znajduje się szczelina brzeżna. Pierwszy próg ma wysokość około 40 m i zbudowany jest z jasnych i gładkich, bo wymytych przez wodę płyt. Nad nim znajduje się mniejszy, trawiasto-płytowo-piarżysty kociołek. Nad nim jest pionowa ściana, w którą wcina się komin. Komin stopniowo zwęża się ku górze i staje się przewieszony (drugi próg). Powyżej komina żleb tworzy wąski kanion o pionowych bocznych ścianach. Wyżej zamienia się on w częściowo piarżysty, częściowo trawiasty kocioł. Do najniższej części tego kotła uchodzi właśnie woda spływająca z Kotła pod Rysami.