Osobniki młodociane mają bardziej matowe upierzenie. Jego zielone partie są nieco niebieskawe, broda płowożółta, gardło płowordzawe, a czoło i broda – zielonawe. Barwa niebieska na głowie i żółta na gardle są niemal niewidoczne. Wszystkie pióra mają niebieskawe końcówki, co nadaje upierzeniu łuskowaty wygląd. Tęczówka brązowa.
Przedstawicieli M. p. chrysocercus wyróżnia złociście zielony wierzch ciała i ogółem mniejsze niż u ptaków podgatunku nominatywnego rozmiary ciała. U samca wydłużone sterówki sięgają 70–104 mm za resztę ogona.
Zasięg występowania Według BirdLife International obszary lęgowe lub całorocznego występowania żołny modrolicej zajmują około 31,1 mln km².
M. p. persicus W Afryce tereny lęgowe przedstawicieli M. p. persicus Pallas, 1773 znajdują się wyłącznie w Egipcie w delcie Nilu, choć stwierdzono też lęgi znacznie dalej na południu kraju, w okolicach Edfu. Nieliczne pary gniazdują również w Dżibuti. W obrębie Bliskiego Wschodu żołny modrolice gniazdują w północnym Izraelu (nieregularnie), w zachodniej Jordanii, południowo-wschodniej Turcji, w Syrii i dalej na południe po Zatokę Perską przez Irak (południowy i środkowy, lokalnie również północny) i Iran.