Fauna Ostatnie obserwacje manata afrykańskiego (Trichechus senegalensis) i krokodyla nilowego (Crocodylus niloticus) miały miejsce przed ukończeniem tamy w 1986. Hipopotamy nilowe (Hippopotamus amphibius) nie były obserwowane na terenie obecnego Parku Narodowego Diawling od początku lat 60. XX wieku. Wskutek susz zniknęły też z terenu parku inne duże ssaki. Ostatniego lwa berberyjskiego (Panthera leo leo) odstrzelono w 1970, a gazelopek rudoczelnych (Eudorcas rufifrons) nie obserwowano od 1991. Współcześnie na terenie parku występują wilki egipskie (Canis lupaster), guźce pustynne (Phacochoerus aethiopicus), koty nubijskie (Felis lybica), zające płowe (Lepus capensis) i patasy rude (Erythrocebus patas).
Park Narodowy Diawling jest szczególnie istotny dla ptactwa wodnego. BirdLife International wymienia 15 gatunków uznanych za kluczowe dla parku jako ostoi. Prócz ptaków wodnych są to: wróbel cytrynowy (Passer luteus), drozdówka czarna (Cercotrichas podobe), błyszczak kasztanowobrzuchy (Lamprotornis pulcher) i bliski zagrożenia drop arabski (Ardeotis arabs). Był to gatunek pospolity jeszcze pod koniec lat 80. XX wieku, jednak został niemal całkowicie przetrzebiony przez kłusowników, dodatkowo jego liczebność ograniczyło zatrzymanie zalewania terenu.