RAF również przesunął większość swoich bombowców bliżej granicy, a Malta została wzmocniona, aby zagrozić włoskiemu szlakowi dostawczemu do Libii. Dowództwu 6 Dywizji Piechoty, któremu brakowało kompletnych iw pełni przeszkolonych jednostek, 17 czerwca zmieniono nazwę na Siły Pustyni Zachodniej. W Tunezji Francuzi mieli osiem dywizji, zdolnych jedynie do ograniczonych operacji, a w Syrii trzy źle uzbrojone i wyszkolone dywizje, z około 40 tys. żołnierzy i funkcjonariuszy straży granicznej pełniły obowiązki okupacyjne wobec ludności cywilnej. Włoskie siły lądowe i powietrzne w Libii znacznie przewyższały liczebnie Brytyjczyków w Egipcie, ale niedomagały z powodu złego morale i gorszego sprzętu. We Włoskiej Afryce Wschodniej było jeszcze 130 tys. żołnierzy włoskich i kolonialnych z 400 działami, 200 czołgami lekkimi i 20 tys. ciężarówek. Włochy wypowiedziały wojnę Wielkiej Brytanii 11 czerwca 1940 r.