Pojazdy silnikowe i samoloty potrzebują specjalnych filtrów oleju i powietrza, a jałowy grunt oznacza, że woda i żywność, a także sklepy wojskowe muszą być transportowane z zewnątrz.

Włoska armia W 1936 r. gen. Alberto Pariani został szefem sztabu armii włoskiej i rozpoczął reorganizację dywizji w celu przystosowania ich do prowadzenia wojny szybkich decyzji, zgodnie z przekonaniem, że szybkość, mobilność i nowa technologia mogą zrewolucjonizować operacje wojskowe. W 1937 r. tradycyjne dywizje trzypułkowe (divisione ternaria) zaczęły zmieniać się w dwu-pułkowe dywizje binarne (divisione binaria), w ramach dziesięcioletniego planu reorganizacji stałej armii na 24 binarne, 24 trzypułkowe, dwanaście górskich, trzy zmotoryzowane i trzy dywizje pancerne. Efektem zmian było zwiększenie kosztów utrzymania armii, bez wymiernego wzrostu jej skuteczności; nowe technologie, takie jak czołgi, pojazdy silnikowe i komunikacja bezprzewodowa pojawiały się powoli i były gorszej jakości od tych, które posiadał potencjalny wróg. Rozdrobnienie korpusu oficerskiego w celu znalezienia dodatkowych oficerów do nowo utworzonych sztabów pogorszyło się dodatkowo przez upolitycznienie armii i dodanie do niej milicji faszystowskiej.