Bardija i Tobruk Mały port w Bardiji został zdobyty przez oddziały brytyjskie oraz australijskie Sił Pustyni Zachodniej pod dowództwem gen. Richarda O’Connora, a wraz z końcem stycznia 1941 padł Tobruk, gdy Włosi wycofali się wzdłuż Via Balbia, utwardzonej drogi nadmorskiej prowadzącej z powrotem do Bengazi i Trypolisu. To było górne ramię przyszłego natarcia aliantów, dolne natomiast zostało uformowane przez szorstką, porośniętą skałami pustynię, mało obiecujący teren dla pancernych i zmechanizowanych jednostek wojskowych, takich jak 7 Dywizja Pancerna.
Beda Fomm Dywizja O’Moore’a Creagha miała poruszać się przez Mechili, Msus i Antelat (dolne ramię), podczas gdy australijska 6 Dywizja Piechoty ścigała wycofującą się włoską 10 Armię wzdłuż drogi nadbrzeżnej wokół gór Jebel Akhdar na północy. Teren był trudny dla czołgów, lecz Creagh podjął śmiałą decyzję o wysłaniu lotnej kolumny – Combe Force – na południowy zachód przez praktycznie nieprzebytą Pustynię Libijską. Combe Force, dowodzona i nazwana od nazwiska ppłk. Johna Combe’a z składała się z 11 Pułku Huzarów, szwadronu Królewskich Dragonów Gwardii, 2. batalionu Brygady Strzeleckiej, szwadronu samochodów pancernych, dział przeciwpancernych z 3 Pułku Królewskiej Artylerii Konnej i baterii C 4 Pułku Królewskiej Artylerii Konnej. Jednostka liczyła około 2 tys. żołnierzy.