Stanisław Różyc (ur. 12 maja 1894 w Jędrzejowie, zm. 2 września 1935 tamże) – ułan Legionów Polskich, działacz niepodległościowy i społeczny, uczestnik szarży pod Rokitną, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 12 maja 1894 w Jędrzejowie. Jego matką była Marianna z domu Różyc. 16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Został przydzielony do 2 pułku ułanów, gdzie służył w 2 szwadronie dowodzonym przez Zbigniewa Dunin-Wąsowicza w składzie II Brygady Legionów Polskich. Walczył w kampanii karpackiej. Brał udział w szarży pod Rokitną, za którą odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy. 17 lutego 1917 został zdemobilizowany i wrócił do domu.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 19 lipca 1919 wstąpił do Policji Państwowej. Od 1923 pracował w kopalni węgla w Dańdówce. W 1926 został pracownikiem Sejmiku Jędrzejowskiego na stanowisku dróżnika szosowego. Po trzech latach zmienił pracę i został zwrotniczym na stacji PKP w Rabsztynie. 23 maja 1933 powrócił do Jędrzejowa, pracował jako stróż stacyjny.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego działał społecznie m.in. w Lidze Morskiej i Kolonialnej oraz Lidze Obrony Powietrznej Państwa.
W 1935 został zamordowany.