Waleria Sikorzyna (ur. 24 listopada 1901 w Kałuszu, zm. 18 listopada 1975 w Londynie) – polska krawcowa, wizjonerka i medyczka niekonwencjonalnaopr. Jerzy Mrówczyński, Polscy kandydaci do chwały ołtarzy, Wydawnictwo Wrocławskiej Księgarni Archidiecezjalnej, Wrocław, 1987, s. 221-222.

Życiorys Urodziła się w rodzinie robotniczej. Była córką Eleonory i Józefa Hładków (ojciec pisał sztuki dla młodzieży i prowadził dziecięce teatrzyki). W Kałuszu ukończyła siedem klas szkoły podstawowej (powszechnej), ale dalszej nauki odmówiła, pragnąc kształcić się w zawodzie krawca. Krawiectwa uczyła ją prywatnie ciotka. Po dwóch latach nauki założyła własną pracownię krawiecką. 10 lutego 1940 wraz z rodziną została wysiedlona przez Sowietów i po 40 dniach podróży w nieludzkich warunkach została osiedlona w Wiatce. Pracowała początkowo jako drwal, a następnie robotnica tartaczna. W styczniu 1941 rodzina pojechała do Taszkentu i przyłączyła się do Armii Andersa. Pracowała w ochronce dla dzieci polskich, szpitalu, a potem w Pomocniczej Służbie Kobiet.