Nikoła Iwanow Genadiew (bułg. Никола Иванов Генадиев; ur. 19 listopada 1868 w Bitoli, zm. 30 października 1923 w Sofii) – bułgarski polityk, prawnik i dziennikarz, działacz Partii Narodowo-Liberalnej, minister sprawiedliwości (1903–1904), minister spraw wewnętrznych (1907–1908), minister spraw zagranicznych (1913), deputowany do Zwyczajnego Zgromadzenia Narodowego 10. (1899–1900), 11. (1901–1902), 12. (1902–1903), 13. (1903–1908), 15. (1911–1913), 16. (1913), 17. (1914–1919) i 18. (1919–1920) kadencji.

Życiorys Był jednym z sześciorga dzieci nauczyciela i pisarza Iwana Genadiewa i Wasiliki. Uczył się w szkole w Bitoli. W 1876 przeniósł się wraz z rodziną do Płowdiwu, gdzie ukończył szkołę średnią. W czasie wojny serbsko-bułgarskiej 1885 walczył w oddziale ochotników, dowodzonym przez Kostę Panicę. W 1891 ukończył studia z zakresu prawa i nauk politycznych na Wolnym Uniwersytecie w Brukseli. Po powrocie do kraju mieszkał w Płowdiwie, gdzie pracował jako adwokat i dziennikarz. Wraz z bratem Charitonem założył pismo Bałkanska zora (Bałkański świt), które było pierwszym bułgarskim dziennikiem wydawanym po zjednoczeniu państwa. Od 1892 związany z Partią Narodowo-Liberalną. W 1899 wybrany po raz pierwszy deputowanym do Zgromadzenia Narodowego. W czasie obrad parlamentarnych dał się poznać jako wybitny mówca.