Horowitz zwracał uwagę na możliwość łączenia przez ruchy radykalnie lewicowe elementów socjalistycznych z nacjonalizmem, antyliberalizmem i odrzuceniem demokratycznego parlamentaryzmu.
W literaturze dotyczącej historii faszyzmu pojawia się również inne zastosowanie pojęcia „faszyzm lewicowy”. Historyk Philip M. Coupland używał go w analizie Brytyjskiej Unii Faszystów, wskazując na obecność w tym ruchu elementów retoryki i programu, które można było interpretować jako związane z lewicą. W tym znaczeniu termin nie oznacza „faszyzmu po lewej stronie sceny politycznej”, lecz zwraca uwagę na obecność elementów lewicowych w konkretnym ruchu faszystowskim.
Na przełomie XX i XXI wieku termin „faszyzm lewicowy” był używany do opisania niezwykłych hybrydowych sojuszy politycznychTelos (jesień 2008). nr 144.. Historyk Richard Wolin użył terminu „faszyzm lewicowy”, argumentując, że niektórzy europejscy intelektualiści byli zauroczeni teoriami postmodernistycznymi lub antyoświeceniowymi, co otwierało okazję do zajmowania irracjonalnych, antydemokratycznych stanowisk, które łączyły cechy lewicy z cechami faszyzmu.