W oddzielnym raporcie tych samych badaczy, którzy w tym samym roku badali dane pierwotne z kilku krajów Europy, w tym Austrii, Belgii, Anglii, Francji, Grecji, Irlandii, Portugalii, Szkocji, Szwecji, Węgier i Walii, stwierdzono, że średni odsetek sprawozdań uznanych przez policję za nieprawdziwe wynosił około 4%, a w żadnym z badanych przez nich krajów nie przekraczał 9%. Zauważyli oni, że przypadki, w których policja ma wątpliwości co do tego, czy zarzut może być „ukryty w kategorii brak dowodów na napaść na tle seksualnym zamiast w kategorii fałszywe, i zaproponowali bardziej szczegółowe badania w celu wyjaśnienia obu kategorii.
Raport Ministerstwa Sprawiedliwości Wielkiej Brytanii z lat 2008–2009 w swojej serii badawczej opublikowało raport opisujący analizę 1149 akt spraw dotyczących przestępstw z użyciem przemocy zarejestrowanych od kwietnia 2008 roku do marca 2009 roku. Zauważyli oni, że 12% oskarżeń o gwałt mieści się w szerszej definicji fałszywych oskarżeń (ofiara była odurzona, nastąpiło opóźnienie w zgłoszeniu przestępstwa, ofiara wycofała skargę po fakcie lub nie zarejestrowano żadnych dowodów na uszkodzenie ciała). Około 3% fałszywych oskarżeń o gwałt zostało zidentyfikowanych jako złośliwe (uznane za celowo fałszywe).