Wpływ zmian na badania prawne w Wielkiej Brytanii Według grupy wsparcia Falsely Accused Carers and Teachers (FACT), w 2000 r. odsetek skazanych za rzekome wykorzystywanie seksualne dzieci wynosił 90%, w porównaniu z zaledwie 9% w przypadkach gwałtów na dorosłych. W 1991 r. wyrok Izby Lordów w sprawie Director of Public Prosecutions versus P znacznie obniżył barierę w dopuszczeniu podobnych dowodów faktycznych na skłonność do popełnienia przestępstwa. To, w połączeniu z policyjną praktyką tzw. „wleczenia” (ang. ), czyli wizyt funkcjonariuszy policji od drzwi do drzwi w domach i zapytań ws. ofiar molestowania dzieci oraz możliwość uzyskania odszkodowania pieniężnego, stworzyło możliwości i zachętę do popełnienia fałszywych zarzutów. Zwykle oskarżenie o przestępstwo karne musi zostać uzasadnione lub obalone: jeśli świadek oskarżający kogoś o wykorzystywanie seksualne był wystarczająco wiarygodny lub mógł przedstawić dowody potwierdzające, wówczas sprawca zostałby skazany. Do 1991 r. wielokrotne zarzuty wobec tej samej osoby można było uznać za wzajemnie się potwierdzające tylko wtedy, gdy istniały uderzające podobieństwa między zarzucanymi przestępstwami, wskazujące na podpis (ang. ) przestępcy i odrębny sposób działania. Ale wyrok usunął tę ochronę. W efekcie sądy zaakceptowały ideę potwierdzania objętości (ang. ).