W latach 1964/1965–1974/1975 zajmował stanowisko kierownika baletu i głównego choreografa Opery Łódzkiej. Był kierownikiem artystycznym działającego przy teatrze studia baletowego (1967–1972), inicjatorem Łódzkich Spotkań Baletowych (1968). W latach 1975–1980 był kierownikiem baletu i choreografem Centralnego Zespołu Artystycznego Wojska Polskiego. Współpracował w dziedzinie choreografii z wieloma teatrami muzycznymi i dramatycznymi, był wielokrotnie jurorem konkursów krajowych i zagranicznych. Był członkiem Prezydium Zarządu i przewodniczącym sekcji choreograficznej Związku Artystów Scen Polskich, wiceprzewodniczącym sekcji choreograficznej Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.
Żoną Witolda Borkowskiego była Olga Glinkówna, tancerka, pierwsza solistka Teatru Wielkiego w WarszawieMała encyklopedia muzyki. Warszawa 1968, s. 352..
Zmarł w Warszawie, pochowany 9 listopada 1995 na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 68A-2-14).
Najważniejsze partie Diabeł i Pan Twardowski (Pan Twardowski) Piękny chłopiec (Swantewit) Satyr (Noc Walpurgii) Franz (Coppelia) Dyl (Dyl Sowizdrzał) Zygfryd (Jezioro łabędzie) Romeo (Romeo i Julia) Jan Kazimierz (Mazepa) Pietruszka (Pietruszka) Faun (Popołudnie Fauna) Bachus (Zaczarowana oberża) Cygan (Kamienny kwiat)