„powiewem świeżego powietrza… cudem rozsądku i wrażliwości… barwnie żywym”. Z kolei Brooks Atkinson z „The New York Timesa” przyznał, że jest to „jedno z najlepszych dzieł [O’Neilla]… prawdziwa i sympatyczna komedia”. Chris Jones z tygodnika „Variety”, w 1998 pisał: „Ciepła i przystępna produkcja… tętniąca życiem i pełna rozrywki… ma zarówno integralność, jak i współczesną iskrę niezbędną do przyciągnięcia publiczności, także tej spoza kręgu wielbicieli O’Neilla”.
Wybrane adaptacje
W 1935 Clarence Brown wyreżyserował komediodramat Burzliwa młodość, będący wierną adaptacją sztuki O’Neilla. W rolach głównych wystąpili Lionel Barrymore (Nat Miller), Spring Byington (Essie), Eric Linden (Richard „Dick” Miller), Aline MacMahon (Lily Davis) i Wallace Beery (Sidney Miller). Była to jedna z niewielu adaptacji O’Neilla, której nie poddano cenzurze i nie skrócono na potrzeby dużego ekranu. 17 września 1939 sztuka została zaadaptowana na potrzeby radia dla audycji CBS The Campbell Playhouse, wyprodukowanej przez Orsona Wellesa. W 1940 sztuka była wystawiana w Barter Theatre w Abingdon w stanie Wirginia. W obsadzie znalazł się początkujący aktor Gregory Peck. W 1941 sztuka Ah, Wilderness!