Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.12190.VM z 17 maja 1922 roku (opublikowanym w Dzienniku Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z dnia 11 stycznia 1923 roku).
Został ciężko ranny w dniu 24 października 1915 roku w rejonie dworu Kopny, kiedy to na ochotnika wziął udział w patrolu. Pocisk nieprzyjaciela zdruzgotał mu wówczas łokieć, w wyniku czego pozostał już inwalidą. Skierowany został wówczas na leczenie, w ramach którego przebywał w szpitalu w Pieszczanach oraz w Domu Rekonwalescentów w Kamieńsku. W dniu 16 kwietnia 1917 r. stanął w Krakowie przed komisją lekarską, która uznała go za niezdolnego do służby wojskowej. Z szeregów legionowych został zwolniony w dniu 10 maja tegoż roku.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako kierowca, ślusarz i magazynier w PKP. Podczas niemieckiej okupacji zarobkował jako ślusarz w lokomotywowniach w Szczakowej i Trzebini. Od roku 1945 pracował jako kierownik magazynu w Trzebini. Na emeryturę przeszedł w 1958 roku. Zmarł w Chrzanowie i spoczął na tamtejszym cmentarzu parafialnym (sektor 30-15-5).
Za pracę w dziele odzyskania niepodległości Edward Kasprzycki został, na mocy zarządzenia prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 17 września 1932 roku, odznaczony Krzyżem Niepodległości.