Hitler doskonale zdawał sobie sprawę, że to uprawnienie stanowi ostatnią przeszkodę dla jego nieograniczonej władzy. Aby uniemożliwić Bumkemu, jako osobie apolitycznej, a przynajmniej niepowiązanej bezpośrednio z NSDAP, tymczasowe przejęcie obowiązków prezydenta (i ewentualne odwołanie Hitlera), rząd Hitlera wprowadził 1 sierpnia 1934 - zaledwie kilka godzin przed śmiercią Hindenburga - Ustawę o Naczelniku Rzeszy Niemieckiej (Gesetz über das Staatsoberhaupt des Deutschen Reiches). Ustawa ta połączyła urzędy prezydenta i kanclerza, tworząc nowy urząd pod nazwą „Wódz i Kanclerz Rzeszy” (Führer und Reichskanzler) i nadając ten tytuł Adolfowi Hitlerowi. Uchwalenie tej ustawy naruszyło art. 2 ustawy o pełnomocnictwach, który wyraźnie zabraniał rządowi uchwalania ustaw, które mogłyby wpływać na uprawnienia lub likwidować instytucje: Reichstagu, Reichsratu oraz prezydenta RzeszyGesetz zur Behebung der Not von Volk und Reich ("Ermächtigungsgesetz") vom 24. März 1933. Hitler spodziewał się, że Bumke nie uzna likwidacji urzędu prezydenta i będzie próbował skorzystać z uprawnienia do odwołania kanclerza. Reżim był przygotowany na stłumienie ewentualnego oporu siłą.