Urodzony w rodzinie mieszczańskiej (ojciec pochodził z Vaud, matka z Francji), studiował w Collège de Genève, następnie w École Polytechnique w Paryżu i na wydziale teologicznym Uniwersytetu w Genewie. W 1819 wyjechał do Niemiec, próbując bezskutecznie żyć z pisania poezji i powieści. Następnie podjął pracę korepetytorską w Sankt Petersburgu, po czym wrócił w 1823 do Genewy i złożył pracę doktorską na wydziale prawa pt. „Dissertation sur les causes du droit positif” („Dysertacja o przyczynach prawa pozytywnego”).
Rozpoczęła się jego kariera zawodowa. Założył pismo l'Utilitaire promujące filozofię utylitaryzmu (1829). W 1831 został sędzią sądu cywilnego, a w 1835 został nominowany na profesora prawa publicznego i ekonomii politycznej w Genewie (zastąpił Pellegrino Rossi). Dwie książki, które zyskały sławę w tym czasie to "Théorie des garanties constitutionnelles" (1838) oraz "Riche ou pauvre" (1840).
Reagując na rewolucję genewską, która wybuchła 1841 zwrócił się do konserwatywnych poglądów. Wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego w 1842 był wrogo nastawiony do reform demokratycznych, a jego poglądy zostały wyrażone w książce "De la démocratie en Suisse".