Brała udział w wojnie domowej w Finlandii po stronie czerwonych. Ułatwiała rosyjskim rewolucjonistom przekraczanie granicy z Finlandią i kolportowała wśród fińskich żołnierzy literaturę socjalistyczną. Była członkinią Głównej Rady Robotniczej, utworzonego przez rewolucjonistów najwyższego organu władzy na terenach opanowanych przez czerwonych. Razem z Radą i sztabem fińskiej Czerwonej Gwardii w marcu 1918 r. udała się do Wyborga, ostatniego większego miasta kontrolowanego przez rewolucjonistów. Po zdobyciu Wyborga przez białych ukrywała się w miejscowym szpitalu, dzięki czemu uniknęła śmierci w masowych egzekucjach. Następnie zdołała przedostać się do Rosji Radzieckiej, do Piotrogrodu. Była jedną z założycieli Komunistycznej Partii Finlandii, a także sekretarzem odpowiedzialnym za jej wydział agitacji. W 1918 wstąpiła do WKP(b).

W Piotrogrodzie pracowała jako wykładowczyni Komunistycznego Uniwersytetu Mniejszości Narodowych Zachodu, zajmowała się również pracą partyjną wśród społeczności fińskiej w guberni piotrogrodzkiej. W 1925 ukończyła nauczycielski kurs kwalifikacyjny. W 1931 została skierowana do pracy w szkole partyjnej w Pietrozawodsku, gdzie nauczała historii partii i historii ludów ZSRR, a także kierowała biblioteką.