Awansowany do rangi sierżanta służby stałej saperów w roku 1920, po wojnie pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy. Ukończył w Białymstoku kurs maturalny dla wojskowych i złożył egzamin dojrzałości. Służył kolejno w wileńskim 3 batalionie saperów (do lipca 1928 r.), poznańskim 7 batalionie saperów i, od lipca 1930 roku, w 56 pułku piechoty Wielkopolskiej z Krotoszyna. Przechodząc do krotoszyńskiego pułku posiadał już stopień starszego sierżanta w korpusie administracji. W roku 1936 ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych przy 25 Dywizji Piechoty w Szczypiornie, a z dniem 19 marca 1939 roku awansowany został do rangi chorążego.
W sierpniu 1939 roku wraz z batalionem zapasowym 56 pułku piechoty został skierowany do Kielc (do Ośrodka Zapasowego 25 Dywizji Piechoty). W toku działań wojennych dotarł do Husiatyna gdzie wpadł w ręce Ukraińców. Następnie przebywał w niewoli sowieckiej, w obozie w Starobielsku. Na skutek wymiany jeńców trafił w dniu 27 września 1939 r. do niewoli niemieckiej, w której przetrzymywany był w obozie pod Stuttgartem. We wrześniu 1940 r., symulując niezdolność do pracy, został zwolniony jako inwalida wojenny i powrócił do Krotoszyna. Tam przystąpił do struktur Armii Krajowej, w której został mianowany podporucznikiem, a następnie awansowany do stopnia porucznika.