Edith Hahn Beer (ur. 24 stycznia 1914 w Wiedniu, zm. 17 marca 2009) – żydowska pisarka i prawniczka.
Edith Hahn Beer w latach 30. XX w. studiowała prawo. Mieszkała ze swoją owdowiałą matką. Wraz z rozwojem antysemityzmu jej rodzina została poddana represjom: zabrano im radio i telefon, odmówiono opieki medycznej, a następnie eksmitowano z domu. Nie pozwolono jej zdawać egzaminów końcowych na prawie. W 1941 r. została wysłana jako robotnik przymusowy do północnych Niemiec, gdzie pracowała na plantacji szparagów, a następnie w fabryce papieru. Rok później została odesłana do Wiednia, aby dołączyć do matki, ale uciekła z pociągu. Nie wiedziała, że dwa tygodnie wcześniej jej matka została deportowana do Polski. Z matką straciła kontakt na zawsze. Edith ukrywała się, w czym pomagała jej chrześcijańska przyjaciółka, która ryzykowała życiem, udostępniając jej swoje dokumenty. W 1942 r. wyjechała do Monachium, gdzie przybrała tożsamość Grete, słabo wykształconej pielęgniarki. Tam wstąpiła do Czerwonego Krzyża. W galerii sztuki w Monachium usiadł obok niej Werner Vetter, typowy młody nazistowski oficer przebywający na tygodniowym urlopie. Para widywała się każdego dnia jego urlopu. Siódmego dnia znajomości Werner jej się oświadczył. Hahn Beer wyznała mu prawdę, że jest Żydówką. W odpowiedzi przyznał, że skłamał i nie jest samotny.