Wacław Vorbrodt, ps. Brotowski, Kietlicz (ur. 29 lipca 1893 w Warszawie, zm. 14 sierpnia 1920 pod Dubienką) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari
Życiorys Urodził się 29 lipca 1893 w rodzinie Karola (zm. 1900) i Pauliny z domu Lindeman (zm. 1942). Uczęszczał w Warszawie do Gimnazjum im. Pawła Chrzanowskiego, które ukończył w 1911, a następnie wyjechał do Wiednia, gdzie studiował w Wyższej Szkole Rolniczej. Od 1912 był członkiem Związku Strzeleckiego, akademickiej organizacji niepodległościowej oraz Polskiej Organizacji Wojskowej. Z Wiednia powrócił do kraju w 1914, a w maju następnego roku został aresztowany w Petersburgu i osadzony w tamtejszym więzieniu. Zbiegł z niego i od 1916 działał w POW w Warszawie oraz Płocku. W listopadzie 1918 wstąpił do Towarzystwa Straży Kresowej, a także był redaktorem „Chaty Polskiej”.
W 1920 wstąpił jako ochotnik do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 207 pułku strzelców Kresowych im. Stefana Batorego w którym został awansowany na stopień podporucznika. Jego zasługą podczas bitwy pod Dubienką leżącej nad Bugiem była osłona wycofujących się oddziałów polskich z pola bitwy, którą wykonywał z dowodzonym przez siebie plutonem. Zginął na miejscu bitwy i tam został pochowany.