Franciszek Pytel (ur. 18 sierpnia 1895 w Starej Bystricy, zm. ?) – major pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Józefa i Marii z d. Wieczorek; ukończył szkołę realną w Żywcu. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie służył w 3. i 2. pułku piechoty Legionów. 12 maja 1918 roku dostał się do niewoli niemieckiej, z której został uwolniony 20 stycznia 1919.
Zgłosił się do służby w odrodzonym Wojsku Polskim. 7 lipca 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 czerwca 1919 podporucznikiem w piechocie i przydzielony do I lotniczego baonu uzupełnień. 6 sierpnia 1919 roku został skierowany na szkolenie w zakresie pilotażu do Francuskiej Szkoły Pilotów w Warszawie, po jego ukończeniu został 28 kwietnia 1920 r. rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Lotniczej w Ławicy. 8 lipca 1920 roku został przydzielony do 8. eskadry wywiadowczej i w jej składzie walczył podczas wojny polsko-bolszewickiej. Podczas działań wojennych wyróżnił się podczas ataków z niskiej wysokości na oddziały Armii Czerwonej. 12 września 1920 roku, podczas lotu w trudnych warunkach atmosferycznych, wykrył i zaatakował oddziały nieprzyjaciela w rejonie Lubomla. Następnie przekazał polskim oddziałom informacje o położeniu i ruchach wroga.