Przeniesiona do As-Sulajmanijja (w Kurdystanie), jej klinika ponownie stała się schronieniem dla pacjentów bez środków do życia, którzy otrzymali jej opiekę i wsparcie za darmo.
W 1948 roku wstąpiła do Irackiej Partii Komunistycznej, która była zaangażowana w walkę z panującą w Iraku monarchią.
W 1952 roku napisała książkę The Iraqi Woman. Opisała w niej kobiety należące do klasy al-fallahin (pochodzenia wiejskiego), które według niej były pozbawione wszelkich praw i zniewolone zarówno przez mężczyzn jak i opresję klasową. Opisywała jednak również kobiety z wyższych klas, których status materialny był inny, ale nadał były traktowane przez mężczyzn jak własność, a nie jak pełnoprawne osoby.
Próbowała ożywić Stowarzyszenie Kobiet Irackich i, wspierana przez dziesiątki działaczek, zwróciła się do władz o utworzenie „Stowarzyszenia Wyzwolenia Kobiet”. W oczekiwaniu na akceptację organizacja mogła legalnie prowadzić działania. Wniosek został jednak odrzucony. W odpowiedzi sygnatariusze pod przewodnictwem dr Naziha postanowili mimo wszystko założyć tę organizację, choć potajemnie, po zmianie nazwy na Ligę Obrony Praw Irackiej Kobiety. W ten sposób Liga powstała 10 marca 1952 r.