Od 1960 była starszym wizytatorem w warszawskim kuratorium oświaty, a w latach 1961-1971 ponownie kierowała placówką w Michalinie.
W 1962 otrzymała na Uniwersytecie Warszawskim tytuł magistra (praca: Organizacja zajęć w przedszkolu jako obraz zaspokajania potrzeb dziecka głuchego w wieku przedszkolnym). Konstruowała w tym czasie pierwsze polskie aparaty stacyjne i aparaty słuchowe dla dzieci przedszkolnych. Doktoryzowała się 1 lipca 1967 pod kierunkiem Janiny Doroszewskiej (praca: Problem wyrazistości wyuczonej mowy człowieka głuchego). Od 1975 pozostawała w komitecie redakcyjnym czasopisma Szkoła specjalna. Habilitowała się 14 czerwca 1978 na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (rozprawa: Modernizacja metod nauczania mowy dzieci głuchych w nauczaniu początkowym). W 1989 wydała książkę Podstawy kształcenia specjalnego stanowiącą kompendium wiedzy w tym zakresie. W 1990 wydała (jako redaktor) materiały metodyczne dla nauczycieli opisujące sposoby realizacji programów pedagogicznych w szkołach specjalnych.
Zasługi i odznaczenia Wypromowała 170 nauczycieli i była promotorką sześciu prac doktorskich. Odznaczono ją Złotym Krzyżem Zasługi (1975) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978).