Po agresji III Rzeszy na Polskę pieszo opuścił Kraków 3 września 1939. Po agresji ZSRR na Polskę przekroczył granicę polsko-rumuńską. W Rumunii spędził zimę 1939/40, następnie wyjechał do Afryki i uczył przyrody w polskim gimnazjum w Algierze. Po zajęciu Afryki Północnej przez aliantów wyjechał w 1943 do Wielkiej Brytanii, gdzie był wykładowcą polskiej wyższej szkoły weterynaryjnej, noszącej nazwę Komisji Akademickich Studiów Medycyny Weterynaryjnej, otwartej przy Royal (Dick) Veterinary College w Edynburgu. Od 1943 aż do śmierci pracował w Zakładzie Zoologii Uniwersytetu Edynburskiego, w 1946 wykładał również zoologię na polskim Kursie Przyrodniczym w Duddingston.
Członek-założyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskiego Koła Przyrodników w Edynburgu (na którego posiedzeniach wygłaszał referaty m.in. o przyrodniczych badaniach głębinowych i o przyrodzie północnej Afryki), Stowarzyszenia Polskich Kombatantów i Międzynarodowej Rady Oceanicznej w Plymouth.
Od 1954 profesor Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie (PUNO). Zmarł po długiej chorobie w Longmore Hospital w Edynburgu, został pochowany na cmentarzu Mount Vernon. Jego dokumenty i pamiątki osobiste zostały przekazane do Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen.