Macrobiotus polonicus – gatunek niesporczaka z rzędu Parachela i rodziny Macrobiotidae. Opisany z Wielkopolskiego Parku Narodowego w 2003 roku; poza Polską znany tylko z Ukrainy. Żyje wśród mchów.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 2003 roku przez Giovanniego Pilato, Łukasza Kaczmarka, Łukasza Michalczyka i Oscara Lisiego. Epitet gatunkowy pochodzi od nazwy kraju z miejscem typowym. Odkryty on został w próbce mchu zebranej przez Łukasza Kaczmarka z betonowego elementu konstrukcyjnego w marcu 2002 roku w Wielkopolskim Parku Narodowym, w Polsce. Próbka ta zawierała 130 okazów i 47 jaj nowego gatunku, które posłużyły za materiał typowy. Holotyp i część paratypów zdeponowano w Sezione di Biologia Animale Uniwersytetu w Katanii, a pozostałą część materiału rozdzielono między Zakład Taksonomii i Ekologii Zwierząt na Wydziale Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza a kolekcję jednego z autorów.
Takson ten wchodzi w skład grupy Macrobiotus hufelandi obejmującej 25 opisanych gatunków. Największe podobieństwo wykazuje do M. persimilis.
Morfologia Postać dorosła Niesporczak ten osiąga od 325 do 398 μm długości ciała. Jest ono bezbarwne, pokryte gładkim, nieziarenkowanym, acz wyposażonym w drobne, okrągłe do eliptycznych, słabiej zaznaczone niż u M. persimilis pory oskórkiem.