W 1914 roku poślubiła ukraińskiego inżyniera Andreja Katerinicia, którego poznała na uniwersytecie w Darmstadt. Mieszkali w kilku miastach, w tym w Piotrogrodzie, Rydze, Moskwie, Kozielsku, Kijowie i na obrzeżach Odessy. Aby uciec przed represjami wojny domowej w Rosji, uciekli do Belgradu w 1922 roku. Pracowała jako inżynier dla władz miejskich. Bončić i jej mąż mieli trzech synów: Mihaila, Petara i Vitalija. mały|243x243px|Ogród wokół łaźni w Banja Koviljača Bončić została zatrudniona przez Jugosłowiańskie Ministerstwo Budownictwa. W 1931 roku pomogła w budowie centrum kulturalnego Banski Dvor w Banja Luce, uznawanego za narodowy zabytek Bośni i Hercegowiny. Do wybuchu II wojny światowej budowała głównie budynki użyteczności publicznej we współczesnej Serbii oraz w Bośni i Hercegowinie.
Była architektem podczas budowy kilku budynków w Belgradzie. W 1935 roku zaprojektowała i przewodniczyła budowie szkoły dla nauczycieli Queen Mary i wspólnie z architektem Petarem Bajaloviciem zaprojektowała budynek Wydziału Prawa Uniwersytetu Belgradzkiego. Pracowała także przy przebudowie domu „Ankera” przy ulicy Bałkańskiej. Jest znana z zaprojektowania w Belgradzie Wydziału Medycyny Weterynaryjnej w 1939 roku.