10 i 21 Dywizja Pancerna, które walczyły wcześniej z amerykańskim II Korpusem podczas bitwy o El Guettar, również zostały przesunięte do sektora ataku brytyjskiego.
Po południu miały miejsce trzy niemieckie kontrataki, głównie przeciwko 51 Dywizji Górskiej na Djebel Roumana, a także w kierunku pozycji 7 batalionu Pułku Argyll and Sutherland Highlanders; wszystkie kontruderzenia zostały odparte. Gdy zapadł zmrok, pozycja obronna wojsk Osi stała się nie do utrzymania, a obrońcy byli poważnie wyczerpani. Messe zgłosił sytuację gen. Hansowi Jürgenowi von Arnimowi. Podczas gdy gen. Albert Kesselring i Comando Supremo w Rzymie namawiali dowódcę grupy armii do kontynuowania bitwy, von Arnim nakazał wycofanie oddziałów na pozycje w Enfidaville, około 240 km na północ.
Odwrót sił Osi O świcie 7 kwietnia okazało się, że siły Osi wycofały się pod osłoną nocy. Nowozelandzka 2 Dywizja Piechoty i brytyjska 1 Dywizja Pancerna rozpoczęły pościg przez nadbrzeżną równinę, która za Wadi Akarit przechodziła z półpustynnego krajobrazu w gaje oliwne. Dawało to przeciwnikowi liczne możliwości organizowania zasadzek. Mimo to aż do Enfidaville opór sił niemiecko-włoskich był niewielki, alianci wzięli ok. 6 tys.